Wielu podatników uporało się już z rozliczeniem podatku dochodowego za ubiegły rok. Niekoniecznie jednak temat ten można uznać za zamknięty. Jeśli urzędnik skarbowy weźmie PIT „pod lupę”, być może trzeba będzie się tłumaczyć, wyjaśniać, korygować. Kto powinien się z tym liczyć?


Po pierwsze:
terminowość pod kontrolą

Urząd skarbowy ma prawo zweryfikować, czy i jak podatnicy rozliczyli podatek dochodowy od osób fizycznych za 2007 r. Nie musi to jednak oznaczać kontroli podatkowej. Zazwyczaj urzędnicy skarbowi, a także przyglądają się zeznaniom w ramach czynności sprawdzających. Czynności sprawdzające, chociaż mogą być postrzegane jako kontrola, nie są klasyczną kontrolą. Niemniej jednak należy liczyć się z tym, że być może trzeba będzie coś wyjaśnić, skorygować, potwierdzić. Nie zawsze sprawdzanie obejdzie się bez udziału podatnika.

W pierwszej kolejności urząd skarbowy sprawdza, czy PIT w ogóle został oddany. Urząd może zażądać wyjaśnień w sprawie przyczyn jego niezłożenia. Może też wezwać podatnika, aby złożył zeznanie. Wynika to z art. 274a § 1 Ordynacji podatkowej.

Takiej reakcji mogą spodziewać się nie tylko te osoby, które nie złożą zeznania w terminie. Mogą je dostać także ci, którzy wywiążą się z tego obowiązku, ale ich PIT zawieruszy się w urzędzie czy na poczcie. Aby uniknąć nieprzyjemności, warto mieć dowód, że zeznanie zostało złożone, a także kiedy. Może to być pieczątka z datą, przybita na kopii zeznania oddanego w urzędzie skarbowym, potwierdzenie nadania go listem poleconym czy wydanie z urzędomatu. Takie dowody przydadzą się, kiedy urząd skarbowy będzie miał wątpliwości, czy PIT został złożony oraz kiedy. 


Po drugie:
ulgi na celowniku

Stwierdzenie, czy zeznanie wpłynęło w terminie - ewentualnie dlaczego tak się nie stało - to tylko jedna ze spraw, jaką urząd skarbowy może zająć się w ramach czynności sprawdzających. Może również bliżej przyjrzeć się rozliczeniom tych osób, które skorzystały z ulg, np. na Internet czy rehabilitacyjnej.

Jeżeli ze złożonego zeznania wynika, że podatnik skorzystał z przysługujących mu ulg podatkowych, może zostać poproszony o dostarczenie dokumentów, na podstawie których to zrobił. Nie powinno go zdziwić wezwanie do okazania dokumentów lub złożenia fotokopii dokumentów, których posiadanie w określonym czasie wymagane jest przez przepis prawa. Jest o tym mowa w art. 275 § 1 Ordynacji podatkowej. Weźmy na przykład ulgę na Internet. Wysokość wydatków ponoszonych przez podatnika z tytułu użytkowania sieci Internet w lokalu (budynku), będącym jego miejscem zamieszkania, ustala się na podstawie dokumentów stwierdzających ich poniesienie. Odliczenie to stosuje się, jeżeli wysokość wydatków została udokumentowana fakturą VAT. Podatnik, który dokonuje odliczeń w związku z ulgą na Internet, może więc być wezwany do przedłożenia tych faktur.

Faktur czy innych dokumentów nie trzeba dołączać do zeznania. Należy je jednak przechowywać przez pewien czas. Dokumenty związane z rozliczeniem za 2007 rok powinno się trzymać przynajmniej do końca 2013 r.


Po trzecie:
błędy na cenzurowanym

Czynności sprawdzające sprzyjają również korygowaniu błędów w rocznym rozliczeniu. Wynika to z art. 274 Ordynacji podatkowej. Urząd skarbowy nie tylko sprawdzi, ale niekiedy poprawi złożone przez podatnika zeznanie. Zrobi to, gdy stwierdzi, że zawiera ono błędy rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, bądź że wypełniono je niezgodnie z ustalonymi wymaganiami. Urząd skarbowy skoryguje PIT, dokonując stosownych poprawek lub uzupełnień, jeśli zmiana wysokości zobowiązania podatkowego, kwoty nadpłaty lub wysokości straty w wyniku tej korekty nie przekracza 1 tys. zł.


Zazwyczaj naniesienie poprawek przez urzędnika nie powinno budzić większych zastrzeżeń podatnika. Nie można jednak wykluczyć, że spotka się to z jego dezaprobatą. Jeśli więc urząd skarbowy koryguje zeznanie, podatnik musi o tym wiedzieć. Doręczana jest mu uwierzytelniona kopia skorygowanego zeznania. Wraz z nią otrzymuje informację o związanej z korektą deklaracji zmianie wysokości zobowiązania podatkowego, kwoty nadpłaty lub wysokości straty bądź informację o braku takich zmian. Jeśli podatnik nie zgadza się z tym, co zrobił urząd skarbowy, może wnieść sprzeciw. Ma na to 14 dni od dnia doręczenia mu uwierzytelnionej kopii skorygowanego zeznania. Wniesienie sprzeciwu anuluje korektę. Jeśli natomiast nie zostanie on złożony w terminie, „urzędowa” korekta zeznania wywołuje skutki prawne jak korekta dokonana przez podatnika.

Należy jednak podkreślić, że urzędnik nie może sam poprawić każdego błędu. Może za to - w ramach czynności sprawdzających - zwrócić się do podatnika o skorygowanie PIT-u oraz złożenie niezbędnych wyjaśnień. Powinien przy tym wskazać przyczyny, z powodu których informacje zawarte w zeznaniu budzą jego wątpliwości.

Podstawa prawna: ustawa z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.).

autor: Małgorzata Żujewska
Gazeta Podatkowa Nr 432 z dnia 2008-02-28

     

Każdy ubezpieczony w Narodowym Funduszu Zdrowia jest automatycznie uprawniony do otrzymywania bezpłatnych lub refundowanych do pewnej wysokości świadczeń zdrowotnych w innych krajach Unii Europejskiej. Zakres tych świadczeń w danym państwie Unii Europejskiej zależy od charakteru pobytu w tym kraju (zamieszkanie na stałe, pobyt czasowy), jak również od charakteru nabytych uprawnień zgodnych z przepisami UE. W praktyce oznacza to, że każdy pracownik zatrudniony w UE, emeryt wybierający się na wakacje, student uczący się w danym państwie, mają zagwarantowany dostęp do świadczeń zdrowotnych na takich samych zasadach, jak obywatele kraju, w którym aktualnie przebywają. 

Osoby prowadzące działalność gospodarczą podlegają ubezpieczeniu zdrowotnemu w kraju UE, w którym zarejestrowały swoją działalność. Prawo do uzyskiwania nieodpłatnych świadczeń zdrowotnych w kraju zamieszkania poświadczone jest formularzem E 106. Przedsiębiorcy uzyskują go w instytucji ubezpieczenia zdrowotnego tam gdzie są zarejestrowani. Zatem osoby prowadzące działalność gospodarczą np. w Niemczech, ale mieszkający w Polsce, mają obowiązek starać się o formularz w niemieckiej instytucji ubezpieczeniowej. 

Formularz E 106 wydawany na podstawie:
wniosku zainteresowanego, 
kserokopii dowodu potwierdzającego opłacanie składek na ubezpieczenie zdrowotne,
dokumentu potwierdzającego prowadzenie działalności gospodarczej w danym kraju Wspólnoty.
Osoba pracująca na własny rachunek i zamieszkała w jednym z krajów UE, innym niż państwo, w którym podlega ubezpieczeniu zdrowotnemu, ma prawo do pełnego zakresu świadczeń zdrowotnych zarówno w kraju prowadzenia działalności (np. Niemcy), jak również i w kraju zamieszkania (Polska).

     

     To zwiększenie się rocznej produkcji dóbr i usług w kraju. Jeśli w kolejnym roku w całej gospodarce uda się sprzedać więcej towarów i usług niż w roku poprzednim – mamy do czynienia ze wzrostem gospodarczym. Kiedy jesteśmy w stanie więcej zarobić, źródłem wzrostu jest nasza praca. Ale jeśli w tym samym czasie, gdy wzrosły nasze zarobki, o tyle samo podniosły się ceny towarów, które kupujemy, mieliśmy do czynienia tylko ze wzrostem nominalnym. Nie możemy bowiem kupić więcej niż poprzednio. Dlatego cieszyć się można tylko z wzrostu realnego, czyli po uwzględnieniu inflacji. Wzrost gospodarczy odnosi się tylko do zmian ilościowych, przy założeniu, że podstawowe wielkości makroekonomiczne charakteryzują się długofalowym trendem.
Głównym czynnikiem pobudzającym wzrost gospodarczy w krótkim okresie jest popyt konsumpcyjny i inwestycyjny, krajowy i zagraniczny. W długim okresie natomiast- dostateczna podaż i efektywność czynników wytwórczych. Coraz częściej czynnikiem wzrostu staje się też handel zagraniczny. Tempo wzrostu (lub spadku) produktu krajowego brutto jest (w przybliżeniu) sumą wskaźników obrazujących zmiany stanu zatrudnienia oraz wydajności pracy. Jednym z najważniejszych źródeł wzrostu wydajności jest postęp techniczny oraz dynamika inwestycji.

Mierniki wzrostu gospodarczego 
- produkt krajowy brutto - całkowita wartość dóbr i usług wytworzonych przez społeczeństwo w ciągu danego roku na terenie danego kraju(kiedy rośnie PKB społeczeństwo staje się bogatsze), 
- produkt narodowy brutto- całkowita wartość wyrobów i usług wytworzonych przez obywateli danego kraju w ciągu jednego roku, PNB uwzględnia również dochody krajowych firm uzyskane za granicą, nie uwzględnia dochodów obcych firm działających w kraju, 
- stopa wzrostu dochodu narodowego (lub realnego produktu krajowego brutto). Oznacza ona stosunek przyrostu dochodu narodowego w badanym okresie do wielkości dochodu narodowego w okresie bazowym. 
- wielkość produktu PKB przypadająca na jednego mieszkańca. 
Od niedawna część badaczy kwestionuje PKB jako uniwersalną miarę wzrostu gospodarczego. Nowe sugerowane miary w większym stopniu mają koncentrować się na wzroście wartości posiadanych przez osoby fizyczne i firmy dóbr i oparte są o powiązane ze sobą miary PKB oraz indeksy cen: PPI i CPI.

     

Podatnicy coraz chętniej korzystają z możliwości rozstrzygania ich wątpliwości przez organy podatkowe. Taką podstawę daje art. 14a Ordynacji podatkowej. To właśnie na jego podstawie naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego lub wójt, burmistrz, prezydent miasta, starosta albo marszałek województwa stosownie do swojej właściwości mają obowiązek udzielenia odpowiedzi na pisemne zapytanie podatnika, płatnika czy inkasenta. Pisemna informacja o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach może być udzielona tylko w sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa czy postępowanie przed sądem administracyjnym. 

W przypadku wątpliwości warto zawczasu zabezpieczyć się i zapytać fiskusa, jak postąpić w danej sytuacji. Zwłaszcza w przypadku koszów uzyskania przychodów, które często stanowią kość niezgody między podatnikiem a organem podatkowym. Warto też przyjrzeć się, jak kształtują się poglądy w tej kwestii w odpowiedziach wydanych innym podatnikom. Bo choć zasadniczo chronią one tylko podatnika, któremu odpowiedzi udzielono, dla innych mogą stać się ważnym atutem w walce o ochronę swoich interesów. 

     

Od 2007 r. wydatki na prywatną opiekę medyczną mają stać się kosztem podatkowym. Zgodnie z projektem zmian w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych i prawnych, które znajdują się obecnie w Sejmie, zostaną uchylone przepisy dotyczące kosztów finansowania prywatnej opieki medycznej. Wykreślenie zapisu z art. 23 ust. 1 pkt. 23, w praktyce oznacza koniec zakazu zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wydatków na opiekę medyczną. Oznacza to, że jeśli propozycja spotka się z przychylnością parlamentu, od 2007 r. będzie można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki na prywatną opiekę medyczną. Według szacunkowych danych dla budżetu państwa w będzie to oznaczało stratę rzędu 25 mln zł. 

Dotychczas wydatki na prywatną opiekę medyczną stanowiły koszt uzyskania przychodu tylko wtedy, gdy obowiązek przeprowadzenia określonych badań wynikał z przepisów prawa pracy. Na koszt pracodawcy przeprowadzane były m.in. badania wstępne i okresowe. Po 1 stycznia 2007 r. kosztem podatkowym mają być wszystkie wydatki, bez rozgraniczania ich na te, których dotyczą przepisy prawa pracy, i te które są nieobowiązkowe. Proponowana zmiana ustawy o PIT nie jest niczym nowym. W podobnej formie obowiązywała do 1 stycznia 2004 r. 

Zmiany te należy uznać za wielce pożądane. Skorzystają na nich zarówno pracownicy, jak i pracodawcy. Po pierwsze, nastąpi zmniejszenie obciążeń podatkowych w przypadkach, w których pracodawca finansował prywatną służbę zdrowia, co pozytywnie wpłynie na wysokość wynagrodzenia pracownika. Po drugie, możliwość zaliczenia wydatków na sfinansowanie świadczeń zdrowotnych, nie tylko tych, których obowiązek wynika z kodeksu pracy, może skłonić pracodawcę do finansowania świadczeń na rzecz pracowników. Wreszcie po trzecie, zmiany mogą pociągnąć za sobą przychody z sieci przychodni abonamentowych co dla pracodawców z pewnością będzie oznaczało niższe wydatki. Co więcej z pozytywnym skutkiem funkcjonują już w innych krajach UE.

     

      
Oczywiście przyczyny tych rozważań mogą być rozmaite. Podkreślmy, że mamy na uwadze przeniesienie działalności, bez dokonywania zmian w strukturze odbiorców - czyli wyłącznie dyslokacje ośrodka usługowego lub produkcyjnego - a nie eksplorację nowych rynków i rozszerzania obszaru działalności. Postępująca globalizacja oraz rozwój komunikacji internetowej i lotniczej - jaki w ostatnim czasie ma miejsce - sprzyjają w coraz większym stopniu na atrakcyjność offshore. Jednak najważniejszym argumentem warunkującym podjęcie takiej decyzji jest rachunek ekonomiczny. Determinuje go szereg złożonych i współzależnych czynników, a jednym z nich jest wysokość obciążeń stosowanych przez dane państwo, w tym opodatkowania w stosunku do zysków z działalności gospodarczej. Dla części przedsiębiorców uzyskanie korzyści finansowych przez obniżkę obciążeń podatkowych stanowi jedyne kryterium rozważanego wyboru lokalizacji działalności - zaznaczmy ze nie zawsze jest to stanowisko zasadne.

Postaramy się zatem przedstawić w sposób prosty i przystępny zestawienie 11 państw, które ze względu na system podatkowy wydają się najbardziej korzystne dla dyslokacji działalności gospodarczej. Pragniemy zaznaczyć, iż selekcja terytoriów nastąpiła w oparciu o następujące kryteria:

- państwa wyłącznie z kontynentu europejskiego - przez co kontakt z terytorium naszego kraju nie jest utrudniony, a koszty komunikacji (np. przelotów) są nieznaczne,

- państwa z którymi Rzeczypospolita zawarła bilateralną umowę w sprawie eliminacji podwójnego opodatkowania.

- wyeliminowano tzw. raje podatkowe. Żadne z opisywanych państw nie jest wymieniane na liście państw stosujących tzw. "szkodliwą" konkurencję podatkową (załącznik do ustawy o VAT).

Przy ich wyłanianiu posłużyliśmy się w przeważającej mierze kryterium wysokości obciążeń podatkowych nałożonych na dochody osób prawnych oraz osób fizycznych. Punkt odniesienia stanowiły stawki polskich podatków dochodowych.

Pomineliśmy natomiast potencjalne korzyści wynikające z eksploracji rynków wewnętrznych, bowiem każda inwestycja podjęta w takim celu wymaga dokładnej indywidualnej analizy.

Dla opłacalności przedsięwzięcia offshore, zasadnicze znaczenie ma sposób opodatkowania dochodów przepływających między podmiotem (np. spółką) zarejestrowanym w naszym kraju, a jednostką organizacyjną mającą prowadzić dyslokowaną działalność. Do wyjątków należy zaliczyć sytuację, w której podmiot gospodarczy przenoszący działalność w całkowity sposób zerwie więzi gospodarcze wiążące go z naszym krajem. Z uwagi na co skupiliśmy się na prezentacji takich form organizacyjno prawnych działalności, które będą uznane w świetle krajowych przepisów wewnętrznych za rezydentów podatkowych danego państwa. Konsekwencją czego do ich dochodów zastosowanie będą mieć przepisy podatkowe danego państwa. Natomiast w zakresie stosunków z polskimi podmiotami i dochodów uzyskanych z naszego kraju zastosowanie znajdą bilateralne umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawarte z rządem Rzeczypospolitej oraz polskie przepisy prawa podatkowego.

     

      Podatek liniowy (również: podatek płaski) jest metodą obliczania wymiaru podatku, w myśl której wysokość należnego podatku jest wprost proporcjonalna do wielkości podstawy opodatkowania.

Koncepcja podatku liniowego jest formułowana najczęściej w odniesieniu do podatku dochodowego od osób fizycznych lub podatku dochodowego od osób prawnych. W takim przypadku wymiar podatku liniowego jest obliczany w oparciu o jedną stawkę opodatkowania, co oznacza, że wszyscy podatnicy płacą taką samą część (np. 19%) swoich dochodów w formie podatku.

W węższym znaczeniu podatek liniowy to wyłącznie brak progresji podatkowej, a więc wzrostu stawki podatkowej wraz ze wzrostem podstawy opodatkowania. W takim sensie liniowa metoda obliczania wymiaru podatku może współistnieć w jednym systemie podatkowym obok kwoty wolnej od podatku oraz ulg podatkowych.

W szerszym znaczeniu podatek liniowy oznacza uproszczenie systemu podatku dochodowego, w tym zniesienie kwoty wolnej od podatku oraz ulg podatkowych. Wówczas całość wymiaru podatku zależy wyłącznie od jednej stawki opodatkowania oraz wielkości podstawy opodatkowania (np. dochodu). Jest to najbardziej klasyczne ujęcie podatku liniowego. W tym ujęciu funkcja wartości należnego podatku od wartości dochodu jest funkcją liniową dla dochodu większego od 0.


Podatek liniowy 
Zasadność wprowadzenia podatku liniowego jest szeroko omawiana. Zwolennicy podatku liniowego utrzymują że ten jest bardziej sprawiedliwy od podatku progresywnego, gdyż każdy płaci taki sam procent swojego dochodu. Przeciwnicy wskazują, że zebranie przez rząd takiej samej sumy pieniędzy jak w przypadku podatku progresywnego wymaga, aby mniejszy wkład finansowy bogatszej części społeczeństwa został zrównoważony przez większy wkład części biedniejszej. Zwolennicy na ten argument odpowiadają, że wprowadzenie jednolitej stawki dla każdego będzie stanowiło dodatkowy bodziec rozwojowy, dający wyższy wzrost PKB, co z kolei da większe wpływy do budżetu nawet przy procentowo niższej stawce podatku.

Spór dochodzi do momentu, gdy potrzeba zdefiniowania pojęcia "sprawiedliwości". Dla jednych sprawiedliwa jest równa stawka dla wszystkich, bez żadnych przywilejów u jakiejkolwiek grupy społecznej. Drudzy zwracają uwagę, że krańcowa użyteczność z dochodu jest malejąca (kolejne zarobione 100 PLN jest mniej warte dla milionera, niż dla osoby biednej), z tego powodu opodatkowywanie każdej kolejnej zarobionej jednostki pieniądza w tym samym stopniu, bez uwzględnienia dochodu osoby, jest niesprawiedliwe. Wielu zwolenników podatku liniowego uwzględnia ten tok myślenia, postulując zniesienie opodatkowania dla najniżej usytuowanych (przy jednoczesnym zachowaniu podatku liniowego dla osób przekraczających próg podatkowy).

Wprowadzenie podatku liniowego, paradoksalnie, może prowadzić także do podwyższenia kwoty płaconej przez osoby bogate. Przykładem tu może być debata na temat podatków jaka miała miejsce w Wielkiej Brytanii (2007). Przytoczony tam był przykład menadżera funduszu hedgingowego, który z racji pochodzenia dochodów (podatek od dochodów kapitałowych) odprowadzał procentowo niższy podatek od swoich milionowych przychodów, niż zwykła sprzątaczka płacąca PIT.


Podatek liniowy w Polsce
W Polsce od czasu wprowadzenia opodatkowania dochodów osób fizycznych w latach 90. stosowany jest podatek progresywny, ale od 2004 roku podatek liniowy mogą płacić osoby fizyczne prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą.

Podatek liniowy stał się przedmiotem szerokiej dyskusji publicznej w czasie wyborów parlamentarnych w 2005 roku. Dwie wiodące wówczas w sondażach przedwyborczych partie - Prawo i Sprawiedliwość oraz Platforma Obywatelska - toczyły spór medialny o zasadność wprowadzenia liniowej skali opodatkowania dochodów osób fizycznych. Do klasyki polskiej polityki przeszły użyte przez PiS spoty wyborcze, które prezentowały znikające z lodówki produkty spożywcze oraz pluszowe maskotki ze zwieszoną głową, mające sugerować znaczący wzrost cen podstawowych produktów konsumpcyjnych po ewentualnym wprowadzeniu podatku liniowego, czyli zniekształceniem jego obrazu w oczach opinii publicznej.

Niektórzy zwolennicy podatku liniowego w Polsce podkreślają, że celem jego wprowadzenia jest przyspieszenie wzrostu gospodarczego i zmniejszenie dystansu do krajów Europy Zachodniej, natomiast skale progresywne są właściwsze dla gospodarek rozwiniętych, gdzie linearyzacja skali podatkowej nie daje tak silnych bodźców rozwojowych dla gospodarki, jak to ma miejsce w przypadku gospodarek rozwijających się.


Podatek liniowy na świecie
Podatek liniowy został wprowadzony w wielu krajach Europy Środkowo-Wschodniej: obowiązuje m.in. na Litwie, na Słowacji, w Estonii, w Macedonii i w Rosji. Planowane jest także jego wprowadzenie w Czechach i Bułgarii od 2008 roku. Stawka opodatkowania waha się między 10% a 35%.

W wielu krajach Europy Zachodniej nawet znaczące partie liberalne opowiadają się za utrzymaniem progresywnej skali podatku dochodowego, choć często postulują łagodzenie progresji stawki.

Jest kwestią sporną wśród ekonomistów, czy wprowadzenie podatku liniowego w krajach Europy Środkowo-Wschodniej wpłynęło znacząco na poprawę ich sytuacji gospodarczej, zwłaszcza w obliczu istnienia innych barier rozwoju gospodarczego jak np. niski poziom wykształcenia i w związku z tym niska dostępność wykwalifikowanych zasobów pracy, oraz pozapodatkowe bariery rozwoju gospodarczego, takie jak przerost biurokracji, nieefektywne prawo czy braki w infrastrukturze.

Skomplikowany system podatków progresywnych istnieje natomiast np. w Szwecji, w której państwo finansuje nawet drogie zabiegi dentystyczne oraz funduje wysokie stypendia znaczącej części studentów państwowych uczelni.

Również w Stanach Zjednoczonych obowiązuje progresywna skala (federalnego) podatku dochodowego. Obecnie funkcjonują stawki 10% dla osób, których roczny dochód nie przekracza 7300 dolarów, poprzez kolejne 15%, 25%, 28%, 33% aż do 35% dla osób zarabiających ponad 326 451 dolarów.

Wprowadzenie podatku liniowego proponowała w 1985 roku Partia Zielonych w Belgii ze stawką 50%, przy czym z płacenia podatków mieli być zwolnieni ludzie o dochodach niższych niż 10 000 ówczesnych franków belgijskich.

       Liczba osób w Polsce prowadzących działalność na własny rachunek wynosi już półtora miliona i wciąż rośnie. Oznacza to pozytywny trend świadczący o rozwoju gospodarczym, objawiający się ciągle rosnącym PKB. Jednak praca na własny rachunek wiąże się z pewnym ryzykiem, czy nasza działalność przyniesie zakładany zysk, i czy będziemy w stanie uregulować wszelkie należności podatkowe. Tym bardziej że koszty pracy są ciągle bardzo wysokie. Kiedy się już na to zdecydujemy, aby zarejestrować firmę w pierwszej kolejności musisz udać się do urzędu (miejskiego, gminnego) gdzie wypełniasz wniosek, w którym wpisujesz między innymi jaką działalność chcesz prowadzić, nazwę firmy i przewidywany termin rozpoczęcia działalności. Najpóźniej po 14 dniach od złożenia dokumentów otrzymujesz zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej Twojej firmy. Z tym dokumentem udajesz się do miejscowego oddziału urzędu statystycznego, aby się tam zarejestrować i otrzyma numer identyfikacji statystycznej REGON. Mając już REGON, w ciągu 7 dni od daty otrzymania potwierdzenia o wpisie do ewidencji gospodarczej, musisz zgłosić się do Urzędu Skarbowego właściwego dla Twojego miejsca zamieszkania. Jeżeli prowadzisz firmę w innej dzielnicy, mieśćcie czy gminie musisz też odwiedzić Urząd Skarbowy właściwy dla rejonu działania Twojej firmy. W Urzędzie Skarbowym miejsca zamieszkania będziesz rozliczał się z podatku dochodowego od osób fizycznych, a w Urzędzie Skarbowym miejsca prowadzenia działalności będziesz rozliczał podatek od towarów i usług. Rozpoczynając działalność wybierasz sobie formę opodatkowania - możesz wybrać opodatkowanie na zasadach ogólnych (prowadzisz wtedy księgę przychodów i rozchodów lub na własne żądanie księgi rachunkowe) albo opodatkowanie kartą podatkową (tylko niektóre rodzaje działalności - głównie usługi i handel spożywczy) lub ryczałt od przychodów ewidencjonowanych (prowadzisz wtedy ewidencje przychodów). Mając REGON, zaświadczenie o wpisie do ewidencji i NIP można już zakładać konto w banku. Rozliczenia bezgotówkowe są wymagane w ZUS-sie oraz w Urzędzie Skarbowym. Warto poszuka banku gdzie zakładanie konta i wszelkie późniejsze formalności nie będą zajmowały kilku godzin dziennie. Zdecydowaną przewagę mają tutaj banki internetowe zwłaszcza, że opłaty są w nich na ogół niższe niż w normalnych bankach. Zaletą jednoosobowej działalności gospodarczej są proste metody zarządzania - Ty jesteś jedynym właścicielem i Ty sam podejmujesz decyzje, jeśli Twoja firma potrzebuje więcej środków to możesz "dołożyć " swoje prywatne pieniądze, jeśli masz nadmiar gotówki to możesz przełożyć ją do własnej kieszeni bez pytania o zgodę wspólników. Wadą jest to, że za zobowiązania powstałe w związku z prowadzeniem firmy odpowiadasz całym swoim majątkiem. Dotyczy to zarówno długów wobec kontrahentów jak i zobowiązań podatkowych i należności ZUS.